|
|
Bij Punta Arenas, aan de Straat van Magelhaen, leven pinguïns. In Torres del Paine omringen hoge toppen Lake Pehoe. In het meer drijven ijsschotsen van de Grey gletsjer, waar je per boot dichtbij kunt komen. Bijzondere tractatie: whisky on the rocks, van gletsjerijs.
Reisverslag en foto's: Eric van der Pol & Marian Robbe
Ons hotel ligt vrijwel in het centrum van Santiago de Chile; we lopen door drukke straten naar het Plaza de Armas. Zoals in Venezuela iedere stad zijn Plaza Bolivar heeft, heeft iedere Chileense stad een Plaza de Armas. Er zijn veel mensen op de been, het plein is groot met erom heen een aantal oude maar ook een aantal zeer moderne gebouwen. Verder is er de gebruikelijke fontein met het gebruikelijke standbeeld. Het is vrij druk, maar heeft wel iets gezelligs.
|
Op de plattegrond stippelen we de route voor de rest van de middag uit. We nemen een straat naar een park en gaan daar lekker in het zonnetje zitten. Langs de straten staan veel oude, in een uitbundige stijl opgetrokken gebouwen.
Volgens de plattegrond is vlakbij een uitzichtspunt over de stad, Cerro Santa Lucia genaamd. Hier is de stad door Valdivia in 1540 gesticht.
We kopen toegangskaartjes en lopen een mooi complex binnen. Het geheel doet denken aan een complex uit het oude Romeinse rijk. De heuvel is te beklimmen via een aantal trappen naar de verschillende niveaus. Op de eerste verdieping is een tentoonstelling van handgemaakte souvenirs. Rustig lopen we naar het hoogste punt en worden beloond met een mooi uitzicht.
|
Er is redelijk wat hoogbouw in de stad. Verder zijn er veel palmen met op de achtergrond de besneeuwde toppen van de Andes. Dat is even een raar gezicht, maar het went snel.
We slenteren weer terug richting het Plaza de Armas en pikken daar een terrasje. Er is in de stad nog veel te zien, maar we zijn te moe om daar nog naar toe te lopen. 's Avonds eten we in een lokaal restaurant en nemen een Pisco Sour (het nationale drankje).
|
Vandaag vliegen we naar Punta Arenas. De gehele vlucht is het weer perfect. We kunnen volop genieten van het uitzicht op het merengebied en op het Andesgebergte. De meeste toppen komen boven de wolken uit en op het moment dat het onbewolkt is, zien we zelfs een aantal gletsjers.
De landing op Punta Arenas is spectaculair. We vliegen over het vliegveld heen en maken een bocht van zo'n 180 graden, waarbij we bijna de zee raken. We vliegen een landingsbaan voorbij, maar dan blijkt er nog een te zijn.
Meteen na aankomst gaan we deze winderige stad verkennen. We lopen eerst naar de Plaza de Armas, aldus weer het gebruikelijke plein met een groot standbeeld voor Magelhaen. Daarna lopen we via de Avenida Libertad naar de Andino Skiclub. Vanuit deze plek moet het uitzicht over de Straat van Magelhaen spectaculair zijn.
|
De stad lijkt wat op San Francisco. Veel heuvelachtige straten. De Andino Skiclub halen we niet; dat blijkt 18 km verderop te liggen. Wel hebben we vanuit de buitenwijken van de stad een mooi uitzicht over de stad en de Straat van Magelhaen.
Vervolgens lopen we terug naar de haven. Hier zitten verschillende soorten vogels. We zien zelfs de dolfijnmeeuw, een zeldzame verschijning.
Gisteren hebben we gehoord dat de pinguïnkolonie bij Seno Otway gesloten is, vandaag dus maar een alternatief programma. We lopen naar het kerkhof van Punta Arenas. Op het terrein is een wandeling uitgezet. De rijkere families uit deze omgeving worden bijgezet in een soort kapelletje. Iedere familie heeft zo zijn eigen familiegraf. Verder is het terrein ingedeeld naar nationaliteiten. We zien bijvoorbeeld veel graven met Joegoslavische namen erop. Verder bezoeken we het graf van de eerste miljonair. Het graf ziet er vrij sober uit.
|
Het begint te regenen en we vluchten de plaatselijke kerk in. Hier veel beelden van Maria en Jezus. Ook veel plaquettes waarop Maria bedankt wordt voor het schenken van een kind.
Zodra het droog is, gaan we in een klein winkeltje wat eten. Het wordt deze keer een hotdog, met zuurkool, mayonaise en avocado. Op het plein worden we aangeschoten; het blijkt dat de pinguïnkolonie wel is geopend, binnen een half uur vertrekken we.
Het landschap onderweg is vrij eentonig, veel kort dor gras en soms wat struiken. Veel schapen met lammetjes die los rondlopen, er zijn geen afzettingen. We zien een groep Nandoes.
|
De medewerkers van de kolonie (Duitsers) leggen ons uit dat het op dit moment verboden is het terrein te betreden. Ondanks dat de Chilenen de kaartjes hebben verkocht. Er is een juridische strijd om het stuk grond en de pinguïns.
We verlaten het terrein weer, nadat het geld voor de kaartjes terug is gegeven, en rijden naar een stukje kust aan de Straat van Magelhaen. De wind giert ook hier weer om onze oren. We lopen langs de kust en zien verschillende vogels.
|
Vandaag vertrekken we vroeg naar NP Torres del Paine. Het eerste gedeelte van de rit naar Puerto Natales gaat over geasfalteerde wegen en binnen een paar uur zijn we er.
Hier zien we de sierlijke zwartnek-zwanen tegen een achtergrond van hoge bergen met besneeuwde toppen. Fantastisch uitzicht.
|
Vervolgens rijden we verder naar Torres del Paine. Onderweg het eerste, indrukwekkende, uitzicht op zowel de Torres del Paine als de Cuernos del Paine.
Verder komen we wat guanaco's (familie van de lama) tegen. Daarna maken we een nog stop bij een meer met uitzicht op de Cuernos, deze bergen zullen de komende dagen niet uit ons zicht verdwijnen.
|
De hosteria waar we overnachten ligt prachtig. Midden op een eiland in Lake Pehoe. Via een loopbrug bereiken we de hosteria. Voor het diner maken we een korte wandeling naar een uitzichtspunt op de Cuernos. Het uitzicht blijft magnifiek maar het is weer erg winderig.
Vanmorgen vroeg op pad met de bus naar de plek waar de boot naar de Grey gletsjer vertrekt. Het waait en bovendien valt er natte sneeuw. Bij de instapplaats voor de boot worden we met een klein rubberbootje naar de boot gevaren.
|
Op het water is het door de gure wind erg koud, maar het uitzicht op de 30 meter hoge gletsjer maakt alles goed. In het meer liggen ijsschotsen afkomstig van de gletsjer, die door de wind naar de kant van het meer geblazen worden.
Het ijs heeft verschillende kleurschakeringen van wit tot blauw (veel zuurstof in het ijs) of grijs. Sommige ijsschotsen lijken net stukken schuimrubber.
|
Hoe dichter we bij de gletsjer komen, hoe indrukwekkender het wordt. Twee bemanningsleden gaan met het rubberbootje een groot stuk ijs halen, zodat wij om 11 uur 's ochtends van een whisky of een Pisco Sour on the rocks kunnen genieten.
Van dichtbij zijn de spleten in de gletsjer goed te zien. Nadat we aan land zijn gezet, drinken we eerst warme chocolademelk in een refugio, daarna lopen we naar Lake Pehoe, om daar een bootje te nemen en tenslotte met de bus terug naar de hosteria te rijden.
|
De wandeling is goed te doen en de uitzichten onderweg zijn prachtig. Na een anderhalf uur lopen, zoeken we een plek uit om te picknicken. Nu we wat hoger staan, is pas goed te zien hoe groot de gletsjer is.
Bij de refugio van Lake Pehoe genieten we uit de wind van de zon. Het uitzicht op het turkooiskleurige meer (door de mineralen die door de gletsjer aangevoerd worden) is mooi. Daarna met de boot en bus naar onze hosteria.
|
We worden gewekt door de wind. Op het meer zijn zelfs schuimkoppen te zien. Vandaag lopen we eerst naar een waterval en vervolgens naar een uitzichtspunt op de Valle de Frances.
Ook deze wandeling is weer schitterend, ondanks dat we onderweg bijna omver geblazen worden door de wind.
Bij de waterval picknicken we op een beschutte plek in de zon. Daarna nog een poosje stevig doorstappen en we worden beloond met een indrukwekkend uitzicht op de vallei met daarbij behorende gletsjers.
Na zo'n 25 kilometer gelopen te hebben, zijn we weer terug bij onze hosteria.
|
|
|
|
|
